O Επικήδειος …της Εφηβείας Φεβρουαρίου 10, 2008

Αγαπητά αδέλφια, γονείς, ξαδέλφια, συγγενείς και φίλοι

Βρισκόμαστε εδώ σήμερα για να κηδεύουμε τον εφηβικό εαυτό μου και κυρίως για να φάμε τζάμπα σιτάρι και καφέ. Αλλά μην στεναχώριεστε οι χάρες, οι λύπες, ο πόνος, το γέλιο, οι έρωτες, τα πάθη και οι πόθοι βρίσκονται όλα χαραγμένα στα κατάστιχα της καρδιάς μου και στο πολυδαίδαλο μυαλό μου.

Ας γυρίσουμε όμως πίσω σε εκείνα τα μαγικά μικροσεκόντ του Bing Bang…

Kαι ο Θεός είπε την όγδοη ημέρα: ”Σήμερα θα πλάσω τον διάδοχο μου”

…Και εγένετο George!!!

Ένα αστέρι μικρό, μοναχικό, άχαρο εμφανίστηκε στον ουρανό

Tη μέρα εκείνη που πρωτοανοιξε τα μάτια του ο κόσμος είδε τον George και αυτοκτόνησε ….έτσι απλά

-Τιιιιιιιιιιιιι; Πέρασαν κιόλας 18 χρόνια!!!

-Όπως τ’ ακούς 18 χρόνια ούτε λεπτό παρακάτω.

- Καλά και εγώ που ήμουν;

- Κοιμόσουν, σκεφτόσουν, κρυβόσουν πίσω από στοίβες βιβλίων, χάζευες, χανόσουν στον εικονικό και στον πραγματικό κόσμο, έπαιζες, γελούσες, έκλαιγες, ερωτευόσουν, διασκέδαζες, πονούσες, αγαπούσες κι ονειρευόσουν ποτέ θα μεγαλώσεις… Και να που μεγάλωσες!

- Μα εγώ θέλω κι άλλο

Το αστέρι έσβησε έτσι σιωπηλά όπως είχε εμφανιστεί.

-Ο χρόνος είναι τύραννος καπετάνιος και δεν αφήνει κανέναν πίσω όλοι προχωρούν θέλουν δεν θέλουν. Μα πάντα υπάρχει μια πόρτα διαφυγής. Κι όταν κάποιος σπάσει τα δεσμά και αποχωρήσει νιώθει αδύναμος, μόνος, εγκλωβισμένος στον χώρο ξεκομμένος από τον χρόνο Είναι νεκρός(!). Γιατί ο χρόνος είναι το οξυγόνο μας. Ζούμε και οδηγούμαστε στο άγνωστο με αρχηγό αυτόν. Κι όταν δεν μας χρειάζεται πια μας πετάει στον χώρο έξω από το καράβι του χρόνο… ο προσωπικός χρόνος τελειώνει και τα πάντα τελειώνουν…

- Μα καλά τότε τι μένει;

- Ο Αϊνστάιν είχε πει πως αν κάτσεις διπλά σε μια όμορφη κοπέλα για ένα λεπτό θα σου φάνει σαν να πέρασε ένα δευτερόλεπτο ενώ αν βάλεις το χέρι σου σε καυτό υγρό για ένα λεπτό θα σου φάνει μια αιωνιότητα. Αν με ρωτούσες έμενα να σου πω ποσό μου φάνηκε θα σου έλεγα ένα λεπτό με αισθήματα, συναισθήματα, σκέψεις, λέξεις, πράξεις… Κατάλαβες τώρα;

Ο ταξιδευτής κούνησε καταφατικά το κεφάλι και ξαναπήρε το δύσβατο μονοπάτι…

Κοίταξε τον ουρανό

Το αστέρι ήταν πάλι εκεί πιο λαμπρό, πιο μεγάλο, πιο δυνατό, πιο όμορφο από ποτέ…

Μια Μαλακια Της Στιγμης Νοεμβρίου 13, 2007

Εισαγωγικη σημειωση: Το κειμενο που ακολουθει ειναι λογοτεχνικο και γραφτηκε με εναν στυλο bic σε μια στιγμη απιστευτης βαρεμαρας στον γυρισμο μου απο την πολη που πηγαινω καθε Σαββατο για μαθημα

Αφιερωμενο στον παρεξηγημενο ξαδερφο

Εναλλακτικος τιτλος:.Το συμπαν ισως εχει ορια η βλακεια ομως οχι.

Δικος μου τιτλος: Μια Μαλακια Της Στιγμης

Αρχιζω…

Ωραιο ξεκινημα θα μου πειτε μιας και σκλαβωνει τον αναγνωστη παρακινωντας τον να το διαβασει. Α!Μην με ειρωνευστε! Ηθελα να ειναι ολα σωστα και ευδιακριτα δομημενα αν θελετε κατι αλλο που η αρχη να βρισκεται στην 67 σελιδα (απο τις 230κατι) διαβαστε την Τυχαια της Αλι Σμιθ. Τελοσπαντων ξεκιναω…

Καθισμενος ή καλυτερα ξαπλωμενος στα 5 καθισματα της γαλαριας κοιταζω το παραθυρο και σκεφτομαι(;!). Αρα υπαρχω!(Αν εισαι τοσο χαζος και δεν το καταλαβες ακομα δες Βοκακιος,. Αν παλι δεν το καταλαβες σταματα να διαβαζεις το κειμενο αυτο ΤΩΡΑΑΑ γιατι εισαι τοσο χαζος και αμορφωτος που δεν θα καταλαβεις την αξια και το βαθυ του μηνυμα (Το ποιο του;))

Σκεφτομαι πως παντα μου αρεσαν να διαβαζω βιβλια (και να τα σκιζω αλλα αυτο ειναι μια αλλη ιστορια) μιας και απο παιδι ειχα αναπτυξει με αυτα μια σχεση παθους και μισους, μιξας και αιματος. (Αν διαβαζεις ακομα νομιζω πως ηρθε η στιγμη να σταματησεις).

Το mp3 παιζει το ”Οταν ο ηλιος θα παψει να ανατελει” και τ’ αυγο κουρευεται (ασχετο)

Λοιπον ηταν αυτη η τολμη και γοητεια μαζι με την παρεναιση της Εσμεραλδας που με ωθησαν να ανζητω συνεχως νεα βιβλια, νεες περιπετειες, νεους κοσμους, νεες ιστοριες,νεα βιβλια, νεες περιπετειες, νεους κοσμους, νεες ιστοριες ,νεα βιβλια, νεες περιπετειες, νεους κοσμους, νεες ιστοριες (Αν νομιζεις πως διαβαζεις την ιδια σειρα τρεις φορες σταματα αμεσως να διαβαζεις η μαλακυνση φτανει ηδη σε υψηλα επιπεδα). Ετσι μια συννεφιασμενη μερα που δεν ηταν Κυριακη αλλα Σαββατο αποφασισα να γραψω αυτην την μαλακια.

Διαλειμα(σε περιπτωση που θα γινει και ταινια μπορειτε να πατε τωρα και να σηκωσετε το καταστημα με τα ζαχαρωτα και να παρετε δωρο μια Fanta) Εγω πληρωνω τον Μπαμπη οχι τον flu τον εισπρακτορα( 6Ε γα**το και θα ανεβει 7% συντομα) και συνεχιζω (δυστυχως για εσας και για εμενα)

Και τοτε ειπα μεσα μου: ”Καλα ρε πες οτι γραφεις το βιβλιο. Τι μηνυμα θα περνας στους αναγνωστες. Σκεφτηκα να γραψω κατι για το περιβαλλον -μιας και ειναι της μοδας η θεωριτικη σωτηρια του περιβαλλοντος και μπορει να παρω και κανενα Νομπελ Ειρηνης (καλα της λογοτεχνιας το εχω σιγουρο)- ή για τα κοινωνικα προβληματα ή για καμια μυστικιστικη-παγανιστικη οργανωσηπου χρονολογειται απο τον Μεσαιωνα ως τις μερες μας…

Αλλα τοτε ακουστηκε μια φωνη απο το διαστημα: ”Γιωργο πρεπει να γραψεις κατι διαχρονικο κατι που θα αποτελει την Βιβλο των μελλοντικων ανθωπων” . Για μια στιγμη διστασα και πιστεψα πως δεν θα σταθω ανταξιος της ανθρωποτητας αλλα τοτε ξανακουστηκε η φωνη απο το διαστημα.

- You are the one!

Αλλα εγω ακουσα ”You like ONE?”

- No I don’t like ONE. They are gays!

- No no! You are the ONE!

- I told you I don’t like ONE!

- YOU ARE THE ONE! Γα*ω τον Χριστο σου!

Και τοτε ακουστηκε μια βραχνοτερη φωνη απο το διαστημα να λεει

- Υιε μου δεν σου εχω πει να μην αυνανιζεσαι! Ασε τον εκλεκτο και ελα εδω αμεσως!

Ωστε ημουν ο εκλεκτος (the one)!!!

Aπο εκεινη την στιγμη κατι αλλαξε μεσα μου. Ηξερα τι επρεπε να γραψω και θα το εγραφα ανεξαρτητως του τιμηματος που επρεπε να πληρωσω. Και ετσι ξεκινησα να γραφω για χαρη της ανθρωποτητας και για την επιβιωση της στο μακρινο μελλον:

”Πως να σωσετε ενα στυλο bic”